پراکسی زوم ها یکی از اندامک های سلول های یوکاریوتی هستند که دارای وظایف گوناگونی می باشند. یکی از پروتئین های ماتریکس پراکسی زوم به نام پروتئین پراکسی زومی (PEP) نامیده می شود که در سال 2002 کلون گردید. PEP واجد 209 اسید آمینه است و به نظر می رسد که در تمایز بافت های جنین موش نقش دارد. از جمله خصوصیات این پروتئین، افزایش بیان طی میوژنز و تمایز مغز جنین موش می باشد. برای تحقیق برروی نحوه عملکرد این پروتئین بر مکانیسم نوروژنز نیاز بود که بتوان در مراحل مختلف نوروژنز، این ژن را خاموش یا روشن کرد و نتایج حاصل از تغییر در بیان آن را بررسی نمود. لذا در مطالعه حاضر PEP cDNA را در سیستم بیانی یوکاریوتی سامانه القایی Tet off وارد نمودیم تا بتوان در آینده آن را به رده سلولی بنیادی ترانسفکت نماییم و بیان بیش از حد آن را توسط داکسی سیکلین یا تتراسیکلین با تنظیم سطح آنتی بیوتیک در سلول های بنیادی موشی بررسی نماییم. برای این منظور نیاز بود که cDNA هدف تکثیر شود و سپس به داخل حامل الحاق گردد. بنابراین در طراحی پرایمر وجود دو محل برش آنزیم محدودالاثر در ابتدا و انتهای ژن همساز با حامل و همچنین توالی Kozak جهت بیان بیشتر پروتنین PEP درنظر گرفته شد و PEP cDNA تکثیر گردید. با تاثیر آنزیم های محدودالاثر در دو انتهای PEP cDNA نهایتا قطعه برش یافته به داخل حامل pTRE2pur از سیستم بیانی Tet off وارد شد. سیستم بیانی Tet off یک سیستم بیانی دوگانه می باشد، به این معنی که واجد یک وکتور به نام Tet off است که یک عنصر پروتئینی را تولید کرده که به واسطه آنتی بیوتیک تتراسیکلین یا داکسی سیکلین بیان ژن را در وکتور دوم به نام pTRE2pur، روشن و خاموش می کند. در این سیستم ابتدا باید وکتور Tet off را به سلول هدف ترانسفکت کرده و دودمان سلول پایدار ایجاد نمود و سپس وکتور دوم (pTRE2pur) که حامل ژن است را به این دودمان وارد نمود. برای اینکه به طور یقین پایدار بودن سلول به حامل Tet off را به اثبات برسانیم، علاوه بر ساخت ,TRE2pur/PEP cDNA EGFP را بداخل حامل TRE2pur وارد نموده و سازه TRE2pur/EGFP را تهیه نمودیم.

مقدمه: سلول های P19 سلول های کارسینوماهای جنینی موشی هستند که از نظر تکوینی پرتوان بوده، همانند سلول های جنینی طبیعی قادر به تمایز هستند. برخی خصوصیات سلول های P19، آن ها را برای بررسی وقایع اولیه تکوین ارزشمند می سازد.روش ها: وکتور بیانی pUcD2.hygro.PTS2-EGFP به سلول های P19 ترانسفکت گردید؛ سپس با استفاده از آنتی بیوتیک هیگرومیسین کلونی های سلولی رشد یافته مقاوم به آنتی بیوتیک انتخاب شده، با روش های مختلف خصوصیات سلولی آن ها بررسی گردید.یافته ها: بررسی های RT-PCR نمایانگر بیان ژن EGFP در این سلول ها است و مطالعات ایمونوسیتوشیمی نیز موید حفظ حالت پرتوانی سلول های ترانسفکت شده می باشد.نتیجه گیری: از آن جایی که سلول های P19 قادرند به راحتی به سلول های مختلف تمایز یابند، با استفاده از این رده سلولی، تغییرات ایجاد شده در پراکسی زوم ها در حین تمایز این رده سلولی قابل ارزیابی است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

پراکسی زومها، اندامک های یوکاریوتی تک غشایی دارای عملکردهای متنوع بسته به بافت، مرحله رشد و شرایط محیطی می باشند. پروتئین های ماتریکس پراکسی زوم در سیتوپلاسم ساخته و توسط سیگنال هدف یابی پراکسی زومی (PTS) به درون این اندامک هدایت می شوند. یکی از پروتئین های ماتریکس پراکسی زوم، پروتئین پراکسی زومی (PEP) می باشد که عملکرد آن ناشناخته است. به منظور بررسی این ژن،PEP-cDNA  کلون شده در وکتور pEGFP-C1، وارد وکتور بیانی پروکاریوتی pGEX-6p-2 گردید تا در آینده بتوان PEP نشاندار شده با GST را جهت خالص سازی پروتئین و بررسی بیوشیمیایی بیشتر این پروتئین تولید نمود. ژن PEP همچنین در پایین دست ژن FLAG قرار گرفت و DNA نوترکیب FLAG-PEP در وکتور بیانی یوکاریوتی pUcD2SRaMCSHyg وارد گردید تا در آینده برای بیان گذرا و شناسایی جایگاه پروتئین PEP، از این پروتئین نشاندار استفاده شود. نتایج بدست آمده نشان دادند که قطعه PEP-DNA و FLAG-PEP به درستی و بدون هیچگونه موتاسیونی درون وکتورها قرار گرفته اند.

مقدمه: گیرنده های فعال کننده تکثیر پراکسی زوم ها (Peroxisome proliferator–activated receptors یا PPAR) گروهی از فاکتورهای نسخه برداری وابسته به لیگاند هستند که در انسان دارای 3 ایزوفرم شناخته شده β/δ، γ و α می باشند. از آن جایی که PPARs روی عملکرد سیتوکاین ها و فاکتورهای رشد اثر می گذارند، اعتقاد بر این است که PPAR ها ممکن است در مکانیسم های مولکولی تنظیم کننده آنژیوژنز دخالت داشته باشند. هدف ما در این پژوهش، بررسی اثر فعال سازی PPARβ/δ توسط GW0742 به عنوان آگونیست اختصاصی این ایزوفرم بر روی آنژیوژنز در عضله قلبی رت های شاهد و دیابتی بود.روش ها: 24 رت نر به طور تصادفی به 4 گروه 6 تایی تقسیم و تحت درمان قرار گرفتند. جهت ایجاد دیابت از داروی استرپتوزوتوسین استفاده گردید. گروه 1: شاهدهایی که حلال دارو دریافت کردند، گروه 2: شاهدهایی که روزانه 1 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن GW0742 به صورت تزریق زیر جلدی دریافت کردند. گروه 3: دیابتی هایی که حلال دارو دریافت کردند و گروه 4: دیابتی هایی که روزانه 1 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم GW0742 به صورت تزریق زیر جلدی دریافت کردند. پس از 21 روز، عضله قلب حیوانات خارج شد و میزان تراکم مویرگی آن با استفاده از ایمونوهیستوشیمی بررسی گردید.یافته ها: نتایج نشان دادند که میانگین تراکم مویرگی عضله قلبی در حیوانات دیابتی کمتر از حیوانات شاهد بود (P=0.08). تجویز GW0742 باعث افزایش تراکم مویرگی در عضله قلبی حیوانات دیابتی (215.82±11.3 در مقابل 121.71±13.32 مویرگ در میلی متر مربع) گردید (P<0.05)، در حالی که تغییری معنی دار در میزان تراکم مویرگی عضله قلبی حیوانات شاهد (156.3±8.97 در مقابل 153.78±11.08 مویرگ در میلی متر مربع) ایجاد نکرد (P<0.05).نتیجه گیری: یافته های ما نشان داد که دیابت با کاهش آنژیوژنز در عضله قلبی همراه است و تجویز GW0742 به عنوان آگونیست PPARβ/δ توانست موجب بهبود آنژیوژنز در عضله قلبی رت های دیابتی گردد، در حالی که در عضله قلبی رت های شاهد این اثر را نداشت.

مقدمه: بر اساس مطالعات موجود، افزایش میزان آنتی ژن کارسینوامبریونیک (CEA) با پیشرفت سرطان کولورکتال همراه است و به عنوان یک عامل تشخیصی حساس برای CRC در نظر گرفته می شود و از سوی دیگر، اخیرا به نقش گیرنده های فعال کننده تکثیر پراکسی زوم (PPARs) در سرطان کولورکتال توجه شده است. هدف از مطالعه حاضر بررسی رابطه میان میزان بیان PPARs با CEA در بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال است. مواد و روش ها: در این مطالعه، تعداد 100 نمونه بافت توموری اولیه به همراه نمونه بافت سالم مجاور آن و نیز نمونه سرمی بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال که تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، از بانک تومور انستیتو کانسر تهران تهیه شد. میزان بیان PPARs در نمونه های بافتی و میزان CEA در نمونه های سرمی بیماران و نیز ارتباط میان این مارکرها ارزیابی گردید. یافته ها: نتایج به دست آمده از این مطالعه نشان داد که میزان بیان PPARs و نیز میزان سرمی CEA در سرطان کولورکتال به طور معنا داری افزایش می یابد (P<0. 01). اگرچه میزان این مارکرها در بیماران با پیشرفت و گسترش بیماری ارتباط معنی داری نشان داد (P<0. 01)؛ اما ارتباط معنا داری میان میزان بیان PPARs و میزان سرمی CEA در این بیماران دیده نشد (P>0. 05). بحث و نتیجه گیری: مطالعه کنونی نشان داد که میزان بیان PPARs و نیز میزان سرمیCEA با پیشرفت و گسترش بیماری مرتبط است؛ اما ارتباط معنی داری میان میزان بیان PPARs و میزان سرمیCEA در بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال وجود ندارد.